โถ..ถัง ทำไปได้! : เรื่องเล่าวินาทีพลาดช็อตสำคัญโลกลูกหนังสุดฮาเหล่าแฟนบอล

กฎของโฟร์โฟร์ทูในการชมเกมฟุตบอลข้อแรก : อย่าออกจากสนามก่อนจบเกม ข้อที่สอง : อย่าเผลอดูรูปโป๊จากมือถือเพื่อนตอนทีมมีลุ้นได้ประตู เรื่องบ้าบอคอแตกแสนซวยของแฟนบอลเหล่านี้ยืนยันได้ดีว่า การละเมิดกฎเหล่านี้มีราคาต้องจ่ายเสมอ 

รถยางแตก

พลีมัธ 0-2 ฟลีทวูด, ลีกทู, ฤดูกาล 2013/14

ไรอัน เลีย, แฟนทีมฟลีทวูด

เราโทรเรียกบริษัทรับเปลี่ยนยาง ซึ่งพวกเขามาเปลี่ยนให้เราใน 1 ชั่วโมง แล้วเราก็ออกเดินทางต่อตอนบ่ายโมงตรง ถึงตอนนี้เราต้องซิ่งเต็มที่เพื่อไปถึงสนามก่อนเกมเริ่ม แต่ตอนบ่าย 3 ที่เป่าเริ่มเกมนั้นเรายังอยู่ห่างจากสนามถึง 20 นาที ทุกคนรีบหยิบมือถือมาเช็กผลทันที

จำแม่นเลยว่าวันนั้นเป็นวันเสาร์ที่ 10 สิงหาคม 2013 ทีมเราเพิ่งเข้าสู่ฤดูกาลที่ 2 ในลีกทู แน่นอนว่าเราตั้งตารอเกมเยือนนัดแรกของฤดูกาล ซึ่งเป็นการไปเยือนพลีมัธที่ห่างจากบ้านเรา 325 ไมล์ ทริปในฝันของเหล่าทีมจากแดนเหนือเลยล่ะ

รถบัสที่มีแฟนบอลเต็มคันออกจากไฮบิวรี่ สนามเหย้าของเราตอนตี 5 ทุกอย่างไปได้สวยจนกระทั่งผ่านเมืองบริสตอล มีเสียงดังตูมแล้วรถก็เสียการทรงตัว เวรแล้ว ยางแตก โชคดีที่คนขับของเราประคองรถออกจากมอเตอร์เวย์ได้ ในที่สุดเราก็ไปหยุดที่ลานจอดรถของผับในหมู่บ้านเล็กๆ ชื่อวอร์เล่ อยู่ติดกับเมืองเวสตัน-ซูเปอร์-แมร์ ห่างจากจุดหมายของเรา 103 ไมล์

เราโทรเรียกบริษัทรับเปลี่ยนยาง ซึ่งพวกเขามาเปลี่ยนให้เราใน 1 ชั่วโมง แล้วเราก็ออกเดินทางต่อตอนบ่ายโมงตรง  ถึงตอนนี้เราต้องซิ่งเต็มที่เพื่อไปถึงสนามก่อนเกมเริ่ม แต่ตอนบ่าย 3 ที่เป่าเริ่มเกมนั้นเรายังอยู่ห่างจากสนามถึง 20 นาที ทุกคนรีบหยิบมือถือมาเช็กผลทันที

เกมเริ่มไปได้ 10 นาที เดวิด บอล ยิงประตูสุดสวยให้ทีมขึ้นนำ พวกเราเฮกันลั่นรถจนรถโยกตามแรงกระโดด 2 นาทีต่อมาบอลยิงเพิ่มให้ทีมเรานำห่าง 2-0 ตั้งแต่ยังไม่ถึง 15 นาที ปัญหาคือเราไม่ได้ดูเพราะยังอยู่บนรถ กว่าจะถึงสนามเกมก็ผ่านไปแล้ว 25 นาที เราก็ไปเฮฮากับพรรคพวกกันต่อ หลังจากนั้นไม่มีใครทำอะไรกันได้ จบเกมทีมเราชนะ 2-0 แล้วพวกเราก็เดินทางกลับทันทีหลังจบเกม ซึ่งกว่าจะถึงบ้านก็อีก 6 ชั่วโมงต่อมา

พ่ออยากหนีรถติด

อังกฤษ 2-2 กรีซ, ฟุตบอลโลก 2002 รอบคัดเลือก, ปี 2001

ลี วอร์เนอร์, แฟนทีมชาติอังกฤษ

ผมพลาดช่วงเวลาที่ควรจะเป็นสุดยอดความทรงจำในวัยเด็กก็เพราะ “พ่ออยากหนีรถติดหลังจบเกม” ตอนเสียงเฮดังกระหึ่มสนาม

ถือเป็นหนึ่งในเกมที่จะมีคนถามอยู่เป็นประจำว่า ‘คุณอยู่ที่ไหน’ ให้เจาะจงเลยคือ คุณอยู่ที่ไหนตอนที่ เดวิด เบ็คแฮม สังหารฟรีคิกส่งอังกฤษไปฟุตบอลโลกปี 2002 รอบสุดท้าย ผมควรจะตอบว่า “อยู่ในสนาม ดีใจสติแตกไม่ต่างจากแฟนทีมชาติอังกฤษทุกคน” แต่ความจริงที่ต้องบอกคือ “ผมอยู่ในลานจอดรถของสนามโอลด์ แทร็ฟฟอร์ด”

ผมพลาดช่วงเวลาที่ควรจะเป็นสุดยอดความทรงจำในวัยเด็กก็เพราะ “พ่ออยากหนีรถติดหลังจบเกม” ตอนเสียงเฮดังกระหึ่มสนาม ผมรู้เลยว่าต้องมีเรื่องดีเกิดขึ้นกับทีมเราแน่ๆ เท่านั้นแหละ ผมในวัย 11 ขวบก็ระเบิดอารมณ์ใส่พ่ออย่างเต็มเหนี่ยว ถามว่าผมให้อภัยพ่อเรื่องนี้มั้ย? สั้นๆ เลยนะ ไม่มีวัน แถมยังย้ำแผลนี้อยู่เป็นประจำซะด้วย

“ทำไมพ่อต้องรีบออกจากสนามนัก?” ผมมักจะเปิดแผลด้วยคำนี้ “มันมีอะไรที่บ้านซึ่งสำคัญกว่าสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้าเหรอพ่อ?” พอได้ยินคำนี้พ่อผมก็เริ่มหน้าเสีย ยอมแพ้แบบไม่คิดสู้ เพราะเขารู้ดีว่าทำพลาดไป ตั้งแต่นั้นผมอยู่จนจบเกมเสมอ ไม่รีบออกจากสนามก่อนหมดเวลาเลยแม้แต่นัดเดียว

รีบออกจากสนามเพื่อมาขายแฟนซีน

วิมเบิลดัน 0-3 แมนเชสเตอร์ ยูไนเต็ด, พรีเมียร์ลีก ฤดูกาล 1996/97

แอนดี้ มิตเท่น, แฟนทีมแมนฯ ยูไนเต็ด (คนเดียวกับที่เขียนให้โฟร์โฟร์ทูเนี่ยแหละ)

เรามีแฟนซีนฉบับใหม่ แถมแฟนบอลปีศาจแดงมาเชียร์ถึงที่นี่ราว 10,000 คน ดังนั้นก็น่าจะขายหมดไม่ยาก แต่เราก็ต้องฝ่าฝูงชนออกมาก่อนเพื่อมาขายต่อหลังจบเกม

วันนั้นเป็นนัดเปิดฤดูกาล 1996/97 ซึ่งพวกเราก็ยกพลจากโอลด์ แทร็ฟฟอร์ด ไปที่เซลเฮิร์สท์ ปาร์คกันเต็มคันรถเช่นเคย แต่ทริปนั้นไม่ค่อยราบรื่นเท่าไหร่ เพราะนอกจากการจราจรจะไม่เป็นมิตรแล้ว เรายังต้องมาพะวงกับแฟนซีน (หนังสือที่แฟนบอลทำขายกันเอง) เต็มคันรถ ซึ่งต้องเอาไปขายทั้งก่อนและหลังเกมด้วย

ทุกอย่างก็เป็นไปด้วยดีนะ เรามีแฟนซีนฉบับใหม่ แถมแฟนบอลปีศาจแดงมาเชียร์ถึงที่นี่ราว 10,000 คน ดังนั้นก็น่าจะขายหมดไม่ยาก แต่เราก็ต้องฝ่าฝูงชนออกมาก่อนเพื่อมาขายต่อหลังจบเกม ตอนนั้นแมนฯ ยูไนเต็ดนำ 2-0 น่าจะคว้า 3 แต้มแน่นอนละ เราก็เลยเดินออกจากสแตนด์ฝั่งทีมเยือนพร้อมกับเริ่มตะโกน “ยูไนเต็ด วี สแตนด์ เล่มใหม่สดๆ วันนี้” แป๊บเดียวเท่านั้นเสียงเราก็ถูกกลบด้วยเสียงกองเชียร์ฝั่งเราเอง ชัวร์ละว่าทีมเราได้ประตูที่ 3

ปรากฎว่าประตูนั้นเดวิด เบ็คแฮมยิงประตู… จากครึ่งสนาม เวรกรรม เราเพิ่งพลาดเห็นหนึ่งในสุดยอดประตูของพรีเมียร์ลีกเลยนะนั่น ตลอดทางขากลับแฟนบอลพูดถึงแต่ประตูนั้น แล้วก็มีคนนึงถามว่า “นี่นายเคยเห็นอะไรแบบนี้มั้ยเนี่ย?” ผมตอบเลยว่า ‘ไม่’ เพราะเราไม่ได้เห็น ไม่เคยเห็นมาก่อน และไม่เคยเห็นหลังจากนั้นมาเลยด้วย

คนงานเรือเฟอร์รี่ประท้วงหยุดงาน

แมนเชสเตอร์ ยูไนเต็ด 0-1 โบรุสเซีย ดอร์ทมุนด์, แชมเปี้ยนส์ลีก, ฤดูกาล 1996/97

มานูเอล สไตน์ฮอร์สท, แฟนทีมโบรุสเซีย ดอร์ทมุนด์

ตอนที่วิทยุรายงานว่า ลาร์ส ริคเค่น ยิงประตูชัยให้ดอร์ทมุนด์ พวกเราก็ฉลองได้ไม่สุดเสียงเท่าไหร่

สัปดาห์ส่งท้ายเดือนเมษายน 1997 พวกเราเดินทางไปอังกฤษเพื่อชมเกมใหญ่ที่สุดของดอร์ทมุนด์ในรอบกว่า 3 ทศวรรษ แชมเปี้ยนส์ลีก รอบรองชนะเลิศเลกสอง ที่โอลด์ แทร็ฟฟอร์ด สมัยนั้นยังไม่มีสายการบินต้นทุนต่ำ ทำให้พวกเรากว่าพันคนแทบจะต้องเดินทางด้วยวิธีเดียวกัน นั่นคือรถบัส

รถของพวกเราออกจากเมืองวิทเท่น ซึ่งอยู่ห่างจากดอร์ทมุนด์ทางตะวันออกเฉียงใต้ไป 8 ไมล์หลังเข้าสู่วันแข่งขันไปไม่กี่นาที พวกเราบางคนเตือนว่าเราออกช้ากว่าแผนที่วางไว้พอสมควร แต่เราก็มาถึงเมืองกาเล่ส์ของฝรั่งเศสตามกำหนด เพื่อต่อเรือเฟอร์รี่ข้ามไปอังกฤษ ความซวยมาเยือนเมื่อมีการหยุดงานประท้วง เลยไม่มีเรือเฟอร์รี่เหลือ ข้ามฝั่งไปอังกฤษไม่ได้ พวกเราได้แต่รอไปเรื่อยๆ ด้วยความเซ็งสุดขีด

ในที่สุดก็มีเรือเฟอร์รี่พาเราข้ามไปอังกฤษจนได้ ตอนนั้นเลยเที่ยงวันไปแล้วซึ่งเรารู้เลยว่าอาจจะไปทันแบบเฉียดฉิว แต่ถึงแม้คนขับจะซิ่งลืมตาย พวกเราก็ไปไม่ทัน ตอนที่วิทยุรายงานว่า ลาร์ส ริคเค่น ยิงประตูชัยให้ดอร์ทมุนด์ พวกเราก็ฉลองได้ไม่สุดเสียงเท่าไหร่ ออกจะเสียดายที่ไม่ได้ดูกับตาตัวเองด้วยซ้ำ กว่าเราจะไปถึงสนาม ทั้งสองทีมก็เข้าสู่ช่วงวอร์มดาวน์หลังจบเกมแล้ว วันนั้นเป็นวันที่แย่ที่สุดในชีวิตของผมเลยล่ะ

ผมคิดว่าแม่จะไม่อนุญาตให้ไป

อังกฤษ 4-2 เยอรมันตะวันตก, ฟุตบอลโลกรอบชิงชนะเลิศ, 1996

สตีฟ โฮล์มส, แฟนทีมชาติอังกฤษ

ในที่สุดผมก็ตัดใจไม่ซื้อตั๋วนัดชิง เพราะผมไม่คิดว่าแม่จะยอมให้ผมในวัย 14 ขวบนั่งรถไฟคนเดียวไปลอนดอนหรอก

ผมไปชมเกมฟุตบอลโลก 1966 ที่แข่ง ณ สนามฮิลส์โบโร่ทุกเกม รวมถึงเกมรอบ 8 ทีมที่เยอรมันตะวันตกชนะอุรุกวัย 4-0 ด้วย แต่ก่อนเกมดังกล่าว มีการขายตั๋วล่วงหน้าของเกมนัดชิงชนะเลิศที่สนามเวมบลีย์ด้วย แน่นอนตอนนั้นเราไม่รู้หรอกว่าอังกฤษจะไปถึงรอบชิง ยิ่งเกมรอบ 8 ทีมแข่งพร้อมกันวันเดียวกัน เวลาเดียวกันแบบนี้ ก็ต้องเสี่ยงดวงกันล่ะว่าทีมเราจะมาตามนัดอย่างที่หวังรึเปล่า

ในที่สุดผมก็ตัดใจไม่ซื้อตั๋วนัดชิง เพราะผมไม่คิดว่าแม่จะยอมให้ผมในวัย 14 ขวบนั่งรถไฟคนเดียวไปลอนดอนหรอก หลังจากนั้นผมก็ตามไปเชียร์ทีมชาติอังกฤษตลอดตั้งแต่ปี 1986 ซึ่งโอกาสใกล้เคียงที่สุดคือรอบรองชนะเลิศที่อิตาลีเมื่อปี 1990 บางทีผมคงไม่มีโอกาสได้เห็นทีมชาติอังกฤษเข้าชิงชนะเลิศอีกแล้วล่ะ

Pages