ตอนจบของนิยาย! 'ต็อตติ' เอ่ยคำลาสุดซึ้งปิดตำนานเจ้าชายหมาป่า

ตำนานหมาป่า พูดแบบเป็นนัยๆว่า เขาอาจยังไม่แขวนสตั๊ด หลังจากอำลาโรม่าอย่างยิ่งใหญ่ด้วยการพาทีมชนะเจนัว 3 - 2 ในนัดสุดท้ายของตัวเองกับทีมหมาป่า 

ฟรานเชสโก ต็อตติ เอ่ยเชิงเป็นนัยว่าเขาอาจเลื่อนการแขวนสตั๊ดออกไป หลังพิธีอำลาสุดยิ่งใหญ่ในนัดสุดท้ายที่เขาลงเล่นให้กับโรม่า ที่สตาดิโอ โอลิมปิโก 

ชายผู้เป็นสัญลักษณ์ของสโมสรลงมาเป็นตัวสำรอง และช่วยให้โรม่าเอาชนะเจนัว ในนัดสุดท้ายของฤดูกาล และตัวเขา 3 - 2 ช่วยให้โรม่าคว้าอันดับ 2 ตีตั๋วไปยูฟ่า แชมเปี้ยนส์ลีก ฤดูกาลหน้าแบบอัตโนมัติ 

"ผมมักคิดเสมอว่าชีวิตนักเตะอาชีพของผมมันก็เหมือนกับนิยาย... และนี่คือตอนที่น่าเศร้าที่สุด" ต็อตติ กล่าวเริ่ม "ตอนนี้นิยายเรื่องนี้จบลงแล้วจริงๆ"

"ผมถอดเสื้อตัวนี้ออกเป็นครั้งสุดท้าย ผมพับเก็บอย่างปราณีต แม้ว่าผมอยากจะยอมรับว่า ผมยังไม่พร้อมที่จะมันจบแล้ว... หรือ บางทีผมอาจไม่พร้อมเลยตลอดไปก็ได้"

"ผมต้องขอโทษทุกๆคนจริงๆ สำหรับเรื่องก่อนหน้านี้ ที่ผมยังไม่ได้ให้สัมภาษณ์เพื่อแสดงความชัดเจนเกี่ยวกับการตัดสินใจของผม แต่มันไม่ง่ายเลยที่จะปิดไฟดวงนี้ (หมายถึงอำลาทีม) ตอนนี้ผมกลัว... มันเป็นความกลัวคนละอย่างกับการที่คุณกำลังจะก้าวเท้าไปยิงจุดโทษ เพราะครั้งนี้ผมไม่เห็นตาข่ายว่ามันอยู่ตรงไหนกันแน่" 

"ขอเถอะ...ให้ผมได้รู้สึกกลัวสักหน่อย ครั้งนี้เป็นครั้งที่ผมต้องเป็นฝ่ายขอความอบอุ่นจากทุกคน แบบที่ทุกๆคนเคยให้ผมนั่นแหละ เพื่อให้ผมได้เปิดตำนานบทใหม่ของผม และได้เริ่มการผจญภัยครั้งใหม่ได้" 

ต็อตติ ยุติชีวิตค้าแข้งอาชีพกับโรม่า พร้อมกับสถิติการลงเล่น 47,098 นาทีในศึกกัลโช่ เซเรีย อา นับเป็นวันได้ 32 วัน กับ 17 ชั่วโมง

"มันคงยากหน่อยล่ะนะ ถ้าจะให้สรุปเรื่องราวชีวิต 28 ปีกับโรม่าในประโยคสั้นๆ...ผมคงอยากจะเขียนเป็นเพลงหรือบทกวีมากกว่า"

"ตลอดหลายปีมานี้ ผมถ่ายทอดตัวเองผ่านลงไปที่เท้าของผม ถ้าพูดถึงเรื่องสมัยเด็ก ให้คุณเดาดูนะว่าของเล่นที่ผมชื่นชอบ คือ อะไร? แน่นอนว่ามันต้องเป็นลูกฟุตบอล และมันยังเป็นลูกฟุตบอลเหมือนเดิมมาจนถึงทุกวันนี้

"ย้อนกลับไปเมื่อวันที่ 17 เดือนมิถุนายนปี 2001 พวกเราอยากจะให้เวลามันผ่านไปเร็วๆ เราแทบจะอดทนรอไม่ไหวที่จะให้กรรมการเป่านกหวีดหมดเวลา คิดแล้วยังขนลุก มาวันนี้... วันเวลาได้กลับมาแตะที่ไหล่ผมแล้วบอกว่า เราต้องเติบโตขึ้น พรุ่งนี้ผมจะเป็นผู้ใหญ่ ถอดกางเกง และรองเท้าออกมาซะ เพราะจากวันนี้คุณจะเป็นผู้ใหญ่ และเราจะมามีความสุขกับกลิ่นหญ้าในสนามไม่ได้อีกแล้ว"  

"หลายเดือนมานี้ ผมได้ถามตัวเองว่า ทำไมผมถึงถูกปลุกให้ตื่นขึ้นจากความฝันนี้ ลองคิดภาพเมื่อคุณเป็นเด็กตอนที่กำลังฝันอย่างมีความสุข แล้วแม่ของคุณมาปลุกคุณให้ไปโรงเรียนซิ ต่อให้คุณอยากกลับไปนอนฝัน คุณก็ทำไม่ได้แล้ว"



"ครั้งนี้มันไม่ใช่ฝัน... มัน คือ ความจริง และผมกลับไปไม่ได้แล้ว"