นักฟลอร์บอล / ตามเชียร์ซลาตัน / เบรสชาล่าตัว…เอเลียส ดอเลาะห์ : ยักษ์นอกสายตาจากสวีเดน

หนึ่งในปราการหลังที่มีชื่อเสียงน่าจับตามองที่สุดในศึกลีกวัน “เอเลียส ดอเลาะห์” เซนเตอร์ฮาล์ฟเจ้าของส่วนสูง 196 เซนติเมตร…

เขา คือ ผู้เล่นที่ถูกตามจีบจากหลายสโมสรยักษ์ใหญ่ไทยลีก หลังเกือบพาสงขลา ยูไนเต็ด เลื่อนชั้น…จนล่าสุดได้เป็นนักเตะใหม่ของการท่าเรือ เอฟซี ทีมน้องใหม่ไทยลีกในฤดูกาล 2017 

เขาอาจพูดไม่ค่อยเก่ง… และไม่ค่อยมีใครรู้เรื่องราวชีวิตของเขามากนัก แต่วันนี้ FFT TH อาสาเจาะลึกเรื่องราวของเด็กหนุ่มร่างยักษ์วัย 23 ปี ผู้ที่เกิดและเติบโตในดินแดนสแกนดิเนเวีย แต่อยากสวมเสื้อทีมชาติไทย…

ยักษ์ใหญ่วัยเล็ก

“ผมเกิดที่เมืองเล็กๆทางตอนใต้ของสวีเดน…” เอเลียส เริ่มเกริ่นนำเกี่ยวกับบ้านเกิดของเขา

ดอลบี้… ตำบลเล็กๆ ที่มีประชากรไม่กี่พันคน ภายใต้เทศบาลเมืองลุนด์ส คือ ดินแดนที่เป็นบ้านเกิดของ เอเลียส ดอเลาะห์ เขาเติบโตภายใต้ครอบครัวที่อบอุ่น และคลั่งไคล้ในกีฬาฟุตบอล ทั้งพ่อ และแม่ที่เคยเป็นนักฟุตบอลบนลีกสูงสุดของสวีเดน

“พ่อของผมเป็นชาวไทยมาจากจังหวัดนราธิวาส เขาได้ศึกษาต่อที่ประเทศกาตาร์ และก็ไปเยี่ยมเยียนเพื่อนฝูงที่ประเทศสวีเดน เมื่อตอนอายุ  25 ปี ก่อนที่จะพบรักกับคุณแม่ของผมที่เป็นชาวสวีดิช ทำให้เขาตัดสินใจตั้งรกรากที่นั่น เขาเปิดธุรกิจส่วนตัวเกี่ยวกับพวกอุปกรณ์พลังงานแสงอาทิตย์ มันขายดีมากๆ โดยเฉพาะในช่วงฤดูกาลหนาว ส่วนแม่ของผมเป็นแม่บ้านซะมากกว่า”

“ผมมีพี่สาว 1 คน และพี่ชายอีก 1 คน ชีวิตของพวกเราตอนเด็กๆ ถูกเลี้ยงดูแบบชาวสวีดิชแท้ๆเลยล่ะ...เราใช้ชีวิตกันเรียบง่าย พ่อ-แม่ของผมไม่ใช่คนร่ำรวย แต่สิ่งที่เราต้องการพวกท่านก็หามาให้ได้หมด หากมันไม่ใช่อะไรที่เกินตัว…”

“ผมเริ่มเล่นฟุตบอลตั้งแต่อายุได้ 5-6 ปี ตามพี่ชายของผมที่อายุมากกว่าผม 2 ปี มันเป็นเรื่องปกติที่เด็กๆจะยึดถือพี่ชายเป็นเสมือนกับไอดอล ผมก็มองพี่ชายผมแบบนั้นเหมือนกัน และคนที่สอนก็คือพ่อของผมไม่ใช่ใครที่ไหน… ความจริงคุณแม่ของผมก็ชื่นชอบฟุตบอลเช่นกัน เธอเคยเป็นนักฟุตบอลในลีกสูงสุดของสวีเดนด้วยซ้ำสมัยที่เธอยังสาวๆ (ยิ้ม)”

หนูน้อยเดินทางไปชมเกมที่มัลโม พร้อมชม ซลาตัน อิบราฮิโมวิช ไอดอลลูกหนังตัวเอง

“ชีวิตของผมในวัยเด็ก คนที่โด่งดังที่สุดหนีไม่พ้น เฟเดอริก ยุงเบิร์ก ที่เพิ่งพาอาร์เซน่อลคว้าแชมป์แบบไร้พ่าย รวมถึงเฮนดริก ลาร์สสัน เขาคือตำนานตัวจริงวงการลูกหนังสวีเดน แต่คนที่ผมชื่นชอบและกำลังมาแรงสุดๆ คือ ซลาตัน อิบราฮโมวิช...”

“ด้วยความที่ดอลบี้ เป็นเมืองที่อยู่ใกล้เมืองใหญ่หลายเมือง หนึ่งในนั้น คือ มัลโม ซึ่งห่างจากหมู่บ้านของเราไปเพียงแค่ 20 นาที คุณพ่อของผมจึงมักขับรถพาผมและพี่ชายไปชมฟุตบอลที่นั่นเกือบทุกสัปดาห์... ซลาตัน คือ นักเตะที่สุดยอดที่สุดสมัยนั้น เขาไม่เหมือนกับนักเตะสวีดิชทั่วไป เขาเต็มไปด้วยเทคนิค และลูกเล่นแผลงๆ นั่นทำให้ใครๆก็ชื่นชอบเขา ผมยังจำได้ว่าผมกับพี่ชายไปยืนอยู่กับกลุ่มแฟนคลับ เพื่อขอลายเซ็นพวกนักฟุตบอล และผมก็เคยมีลายเซ็นของเขาด้วย เพราะโชคดีที่พ่อของผมรู้จักกับสต๊าฟฟ์ที่ทำงานในสโมสรมัลโม และเขาก็เอาลายเซ็นของนักเตะทุกๆมาให้...”   

มัลโม (ชุดสีอ่อน) ทีมโปรดของเอเลียส ดอเลาะห์

ชีวิตในครอบครัวที่ต่างชื่นชอบฟุตบอล…ทำให้เอเลียส ได้รับการสนับสนุนอย่างเต็มที่ เขาเข้าร่วมทีม ดอลบี้ ซึ่งเป็นทีมประจำหมู่บ้านตั้งแต่อายุได้ 10 ปี เขา คือ กัปตันทีมในรุ่นของเขา ขณะเดียวกันความสามารถกีฬาของ เอเลียส ไม่ได้จำกัดแค่เรื่องของฟุตบอล แต่รวมถึงฟลอร์บอล กีฬายอดฮิตในแถบสแกนดิเนเวียด้วย

“ผมเริ่มเล่นกองหลังตั้งแต่เด็กๆ และเคยไปเล่นผู้รักษาประตูด้วย ผมเป็นคนที่ตัวใหญ่กว่าใครๆมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว...”
 
“ดอลบี้ เป็นทีมในหมู่บ้าน ที่สวีเดนแทบทุกๆหมู่บ้านก็จะมีทีมฟุตบอลของตัวเอง ก่อนได้ขึ้นไปเล่นทีมชุดใหญ่ของสโมสรซึ่งอยู่ในระดับดิวิชั่น 5 ตามโครงสร้างฟุตบอลลีกสวีเดนตั้งแต่อายุได้ 15 ปี มันเป็นครั้งแรกที่ผมถูกจับไปเล่นกองกลาง”
 
"...ความจริงระหว่างเล่นฟุตบอล ผมเล่นฟลอร์บอลควบคู่กันไปด้วย การเล่นฟุตบอลในฤดูร้อน และเล่นฟลอร์บอลในฤดูหนาว มันเป็นอะไรที่ลงตัว คุณไม่สามารถเล่นฟุตบอลท่ามกลางหิมะในช่วงฤดูหนาวได้อยู่แล้ว นั่น คือ สาเหตุที่ฟลอร์บอลเป็นกีฬายอดนิยมในช่วงฤดูหนาว”
 
เอเลียส สมัยเป็นนักฟลอร์บอล

เอเลียส ดอเลาะห์ ใช้ชีวิตเรียบง่ายและสนุกสนานไปเรื่อยๆแบบเด็กๆทั่วไปที่บ้านเกิดของตัวเอง… จนกระทั่งเมื่อต้องเข้าสู่ระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย เขาจำเป็นต้องเลือกอะไรสักอย่างกับชีวิต

ยักษ์ใหญ่วัยรุ่น  

“ผมเป็นเด็กเรียนดีทีเดียวนะ” แข้งลูกครึ่งไทย-สวีดิช ย้อนความ…
 
เอเลียส ดอเลาะห์ เล่าให้ฟังถึงชีวิตของเขาในสมัยเด็กว่า นอกเหนือจากการเล่นกีฬาที่ชื่นชอบมากๆแล้ว เขาไม่สามารถทิ้งการเรียนได้เช่นกัน และเขาก็ดูเหมือนจะเป็นเด็กเรียนดีใช้ได้คนหนึ่ง เขาเลือกเข้าเรียนสายวิทย์ พร้อมกับมีความฝันเป็นอย่างอื่น นอกเหนือจากการเป็นนักกีฬา

“พ่อ-แม่ให้อิสระในการให้ผมเลือกใช้ชีวิต แต่พวกเขาบอกว่าผมทิ้งการเรียนไม่ได้ เพราะมันการเรียน คือ ที่ที่เราสามารถกลับไปหาได้ทุกเมื่อหากเกิดความผิดพลาดในชีวิต…ตอนเด็กๆ ผมเคยใฝ่ฝันว่าอยากเป็นนักบิน ไม่ใช่นักบินทั่วไปนะ แต่เป็นทหารอากาศที่ขับพวกเครื่องบินลำเล็กๆเร็วๆเหมือนในหนัง...คุณพอนึกภาพออกซินะ?”

เขาเริ่มเล่นฟุตบอลอย่างจริงจังกับสโมสรเล็กๆในหมู่บ้านของตัวเอง

“พอตอนต้องขึ้นมัธยมศึกษาตอนปลาย ผมไม่ได้เรียนโรงเรียนในดอลบี้อีกต่อไป ผมย้ายโรงเรียนไปเรียนที่เทศบาลเมืองลุนด์ ที่นั่นผมเริ่มมีภาระเชิงวิชาการที่หนักมากขึ้น และระหว่างนั้น ผมยังคงเล่นฟลอร์บอลควบคู่กับฟุตบอลด้วย… ฟลอร์บอลเป็นอีกหนึ่งกีฬาที่ผมทำได้ดี และผมก็สนุกกับมันเช่นกัน แต่ผมคงต้องเลือกเลิกเล่นอะไรสักอย่างแล้วในตอนนั้น ผมไม่สามารถเรียน, เตะบอล และเล่นฟลอร์บอลพร้อมกันอีกต่อไปได้ สุดท้ายผมเลือกฟุตบอล ขณะที่พี่ชายของผมตัดสินใจเลิกเล่นฟุตบอลอย่างจริงจังในเวลาต่อมา และกลายเป็นนักกฎหมาย”

“ถามว่าเสียดายไหม? ก็เสียดาย เพราะเพื่อนผมที่เล่นฟลอร์บอลด้วยกันมาตั้งแต่เด็ก ทุกวันนี้ เขากลับมาเล่นให้ทีมชาติไทยด้วย แถมพาไทยตีตั๋วไปแข่งขันชิงแชมป์โลกที่ลัตเวียอีกต่างหาก แต่ผมชื่นชอบฟุตบอลมากกว่า”

“การนั่งรถจากดอลบี้ไปยังเทศบาลเมืองลุนด์ทุกๆวันทำให้ผมเริ่มผู้พันกับที่นั่นมากขึ้น และเมื่อโค้ชจากลุนด์ส บีเค ทีมประจำเมืองได้ติดต่อให้ผมเข้าไปเล่นทีมชุดเยาวชนไม่เกิน 19 ปี ผมจึงไม่ปฏิเสธ… พวกเขาเป็นทีมอาชีพ โลดแล่นในระดับดิวิชั่น 1 (ลีกระดับ 3 ของสวีเดน) ซึ่งอยู่ในระดับที่สูงกว่า ดอลบี้ ทีมบ้านเกิดของผม แม้ผมยังไม่ได้เซ็นสัญญากับทีมชุดใหญ่ของที่นั่น แต่การได้อยู่ทีมชุดอายุไม่เกิน 19 ปี เป็นสิ่งที่ผมรู้สึกมีความสุขมากกว่า การเล่นให้ทีมชุดใหญ่กับดอลบี้ตั้งแต่เด็ก มันทำให้คุณแข็งแกร่งก็จริง เพราะได้เล่นกับผู้ใหญ่ แต่ในแง่ของการเรียนรู้เทคนิคและแทคติกต่างๆ ด้วย 16 ปี เรายังต้องเรียนรู้อีกมากมาย”
 

“ลุนด์ส ไม่ใช่ทีมยักษ์ใหญ่ของสวีเดน แต่นักเตะดังในตำนานวงการลูกหนังสวีดิช อย่าง มาร์ติน ดาห์ลิน  เติบโตจากอะคาเดมี่ที่นั่น เขาเป็นเหมือนกับสัญลักษณ์ของสโมสร ผมต้องบอกว่าเรามีทีมเยาวชนที่ดีกันเลยล่ะ และหนึ่งในโค้ชของเรา อีริค ลินด์ ก็เป็นโค้ชที่ยอดเยี่ยมมากๆ เขาเป็นผู้ช่วยผู้ฝึกสอนทีมลุนด์สชุดอายุไม่เกิน 19 ปี เขามีส่วนที่ทำให้ผมเป็นกองหลังที่มีเทคนิคใช้ได้… ในทุกวันพุธทีมเราจะไม่มีโปรแกรมฝึกซ้อม แต่เขาจะบอกกับพวกเราทุกๆคนว่า เฮ้! ถ้าใครอยากจะมาเรียนรู้เพิ่มเติม มาเรียนรู้เทคนิคใหม่ๆ ให้มาที่สนามเลย เขาจะรอเราอยู่ที่นั่น และผมก็แทบไม่เคยพลาดไปฝึกซ้อมพิเศษกับเขาเลย”

ลุนด์ส บีเค รุ่นอายุไม่เกิน 19 ปี นำโดย เอเลียส ดอเลาะห์ กัปตันทีมทำผลงานได้อย่างยอดเยี่ยม ก่อนเถลิงบัลลังก์แชมป์ประจำภูมิภาคได้สำเร็จ นำมาซึ่งสัญญาอาชีพฉบับแรกของเขาในวัย 19 ปี…
 
-ติดตามเรื่องราวการขึ้นทีมชุดใหญ่ และเกือบถูกเบรสชาทีมดังอิตาลีดังตัวในหน้าถัดไป-