Blog

Raimond van der Gouw: "De druk wordt alleen maar groter"

Raimond van der Gouw stond zes jaar onder contract bij Manchester United en keepte voor die club enkele zeer grote wedstrijden. FourFourTwo sprak uitgebreid met de huidige keeperstrainer van Vitesse.

We are part of The Trust Project What is it?

In de rubriek Memory Lane gaan we met spelers terug naar buitenlandse avonturen die ze hebben meegemaakt. In de FourFourTwo 2/2019 deden we dit met Raimond van der Gouw. De huidige keeperstrainer van Vitesse was zes jaar keeper van Manchester United. Er volgde een zeer prettig gesprek maar door plaatsgebrek hebben we lang niet alles kunnen publiceren. Leve het internet! Daarom hier nog een extra gedeelte van het gesprek met Van der Gouw.

Wat vind je van de huidige keepers?
“Vroeger had je types als Bruce Grobbelaar. Fantastische keeper, geweldige sprongkracht en zijn tijd ver vooruit. Maar ook een entertainer en dat vind ik wel mooi. Die mis ik nu nog wel eens een beetje. Want waarom zijn jonge kinderen gek van keepers? Omdat ze een keeper in de lucht willen zien zweven en dat zie je tegenwoordig niet zo veel meer. Het zijn vaak degelijke, goede en zakelijke keepers. Je ziet het nog wel met David De Gea. Thibaut Courtois en Jan Oblak zijn vooral heel degelijk. Alisson is ook niet zo spectaculair. Tenminste: op keepersgebied. Hij heeft wel een waanzinnige trap. Ederson van Manchester City heeft ook een geweldige trap. Dat is echt extreem. Pep Guardiola maakt heel goed gebruik van zijn voetballende vaardigheden. Daarom wil hij ook zo’n keeper hebben."

En de Engelse keepers. Die lijken met Jordan Pickford weer een aardige doelman te hebben.
“Engeland heeft in het verleden met bijvoorbeeld Peter Shilton en David Seaman erg goede keepers gehad. Maar na Seaman hebben ze nooit echt goede keepers meer gehad in de nationale ploeg. Joe Hart leek het even te zijn maar uiteindelijk ook niet. In een bepaalde periode was hij gewoon top. Maar het voetbal is geëvolueerd. Je hebt het gezien bij Manchester City. Daar werd op een gegeven moment meer gevraagd van een keeper en daar kon hij niet in mee. Wat toen goed genoeg was, is nu niet genoeg meer. Het blijft een geweldige ballentegenhouder. Absoluut. Dat Jordan Pickford zou doorgroeien naar de nationale ploeg had ik vooraf zeker niet verwacht. Bij Sunderland was hij wel goed. Dat hij het volgende stapje zou maken naar Everton en de nationale ploeg alleen maar petje af. Hij moet alleen wel zorgen dat hij geen domme dingen gaat zeggen. Zoals laatst had hij het over een collega en zei hij ‘zo’n fout zou ik nooit maken’. De eerstvolgende wedstrijd tegen Liverpool maakt hij zelf een ketser. Toen sloeg hij onhandig een bal terug het veld in. Dan denk ik gelijk: karma. Houd respect voor je collega’s anders krijg je de bal teruggekaatst. Daar kan je op wachten.”

Je hebt ook een jaar bij West Ham United onder contract gestaan. Maar veel spelen deed je daar niet.
West Ham United is net als Manchester United een familieclub. En daarmee bedoel ik de mensen van de club. Ondanks dat ik er niet veel wedstrijden speelde, heb ik een fantastisch seizoen gehad. Ik was tweede keeper achter David James, toen keeper van het Engelse elftal. Die kwam terug van het WK 2002 in Japan en Zuid-Korea en had vervolgens eigenlijk gewoon een slecht seizoen. Ik vond dus achteraf dat de manager (Glenn Roeder) wel eens had kunnen wisselen. Pas tegen het einde van het seizoen haalde James zijn niveau weer. Een geweldige atleet. Hij beantwoorde fysiek aan alle voorwaarden om jaren aan de top te staan. Als je praat over hoe een ideale keeper er fysiek uit moet zien dan is hij het. Maar hij had mentaal wat mindere kantjes. Hij heeft uiteindelijk ook niet voor niets bij zoveel clubs gezeten. Met zijn kwaliteiten had hij jaren en jaren in de top moeten kunnen draaien.”

Je bent nu zelf keeperstrainer. Is dat vak erg anders dan in de tijd dat je zelf nog keeper was?
“Je kunt keepers tegenwoordig als trainer steeds beter begeleiden. Uiteraard via trainingen, maar ook via de mogelijkheden van nu. Vroeger als je beelden ging terugkijken, zat je met VHS-banden die je terug moest spoelen. Daar zijn nu hele andere mogelijkheden voor. Alles valt gedetailleerd uit te leggen via de computer. Dat is veel handiger natuurlijk. Heel belangrijk is het mentale gedeelte. Daar is inmiddels veel meer winst uit te halen. Het wordt veel meer geaccepteerd. Als je twintig jaar geleden met een sportpsycholoog aan kwam zetten dan werd je weggelachen. Dan was je een watje. Maar als je goed om je heen kijkt, dan weet je dat zulke mensen veel belangrijker zijn dan dat we eigenlijk weten, op voorwaarde dat je wel de juiste hebt. Ik hoef maar een voorbeeld te geven: Robert Enke. Die zag het door de druk niet meer zitten en is uit het leven gestapt. Verschrikkelijk. Waarom is er niemand geweest die hem kon helpen? Dan had hij misschien anders met de situatie omgegaan en had dit voorkomen kunnen worden.

Bij United hadden we ook een begeleider gehad. Bill Beswick, die heeft later nog bij FC Twente gezeten toen Steve McLaren daar coach was. Daar heb ik ook mee gesproken maar die zei tegen mij: ‘jou hoef ik niks te vertellen want je weet het wel’. Dat vond ik best jammer want ik vond het eigenlijk wel leuk. Die man kon zo inspirerend praten en kon alles zo verschrikkelijk goed beschouwen. Later ben ik hem weer tegengekomen bij Sunderland. Daar had Roy Keane hem gevraagd om zijn spelers te ondersteunen. Het kan zo belangrijk zijn. Net dat kleine beetje aanvulling dat een speler of een spelersgroep nodig heeft. Ik verwacht eerlijk gezegd dat die begeleiding in de toekomst alleen maar meer gaat worden. De druk wordt namelijk alleen maar groter. Neem Frenkie de Jong. Die gaat voor 75 miljoen euro naar Barcelona. Dat doet gewoon iets met een speler. Het blijft in je hoofd hangen. Groot, klein op wat voor manier dan ook.”

Heb je nog veel gewoontes overgenomen uit je Engelse tijd?
“Toen we in 1996 kwamen, was het eten qua keuzes tamelijk beperkt. In de supermarkt lagen bijvoorbeeld gewoon weinig groentes. Daar zijn ze in Engeland behoorlijk op vooruit gegaan de laatste jaren. Een keer in het seizoen ga ik terug naar Engeland om een wedstrijd te bekijken. Uiteraard het liefst bij Manchester United. Mijn vrouw zegt ook altijd dat ik dat moet blijven doen. Als ik namelijk terugkom heb ik altijd meer positieve energie. Dat voel ik zelf ook wel. Als ik te lang in Nederland blijf, zak ik wat in. Engeland blijft me trekken. Het voetbal daar heeft me veel gebracht, heeft me als mens veel levenservaring gegeven. Twee van onze drie kinderen zijn daar geboren. We hebben veel vrienden in Engeland wonen. Het is jammer dat ik nu als assistent-trainer van Vitesse soms te weinig tijd heb om erheen te gaan. Het is overigens niet zo dat we dagelijks white beans and bacon als ontbijt hebben. Moet wel eerlijk bekennen dat ik heel soms in de ochtend heel erg trek heb in witte bonen en als ik het dan doe, denk ik: het is eigenlijk best wel lekker. Ik krijg ook nog altijd een speciaal gevoel als de Match of the Day-tune klinkt als ik thuis ben. Die beleving, de mooie analyses. Engeland blijf altijd trekken.”

In FourFourTwo 2/2019 vertelt Van der Gouw over zijn periode bij Manchester United. De grote wedstrijden die hij speelde tegen Borussia Dortmund en Real Madrid. Ook verhaalt hij over zijn periode bij Sunderland en de menselijkheid van Alex Ferguson.